Collector Corner: Agalloch
Najwyższy czas wyciągnąć coś dużego z szafy i pochwalić się.
Agalloch jaki jest, każdy słyszy - ambitny, choć pretensjonalny. Wyszukany, choć kosztem czadu, Black Metal, który tak naprawdę każdy może lubić, niekoniecznie tylko ortodoksi "kvlt".
Ich pierwsze 3 płyty, wydane pierwotnie przez The End Records, całkiem niedawno, bo od 2023 do 2025 r. doczekały się dwupłytowych re-edycji, ale w dość nietypowym formacie, bo... wielkości winyla. Ba, jak dostałem pierwszą część, to myślałem, że zaszła jakaś pomyłką i zastanawiałem się nawet, czy nie będę musiał zwrócić. Na dole są zdjęcia, więc można zobaczyć jak to wygląda mniej więcej w realu. Reszta dyskografii raczej nie ma co liczyć na taki wypas, bo one są już we władaniu Profound Lore i chyba jeszcze przez jakiś czas będą, w przeciwieństwie do The End, który się rozpadł, jako firma.
Nowe wersje są autorstwa Eisenwald, który również wznowił oprócz tego mini-albumy Agalloch (w digipacku, ale w normalnych rozmiarach). Materiał na nich zawarty nie jest ujęty w powyższych re-edycjach i trzeba je sobie sprawić osobno (co warto zrobić, gdyż mają własne bonusy). Drobnym wyjątkiem może być "Of Stone, Wind, and Pillor", który w swej ramówce zawiera niewydany singiel (ok. 13 minut), którego to materiał pochodził z kolei bezpośrednio z demówki - tej samej, która stanowi bonus na CD2 "Pale Folklore".
Sęk w tym, że różnią się drobnymi szczegółami, jak i miksem (wersja na "Pale Folklore" jest surowsza i z innym masteringiem, trzeszczącej taśmy), więc nie są one tożsame 1:1. Ale i tak, czy siak, "Of Stone, Wind, and Pillor" ma ponad pół godziny unikatowego materiału, w tym cover Sol Invictus, poemat śpiewany, oraz 20-minutowe nagranie koncertowe z alternatywnymi wersjami utworów, które trafiały tu i ówdzie (uff, tłumaczenie tego w sposób jasny wymaga niemałego refleksu). I tak się akurat składa, że to właśnie te smaczki stanowią o sile tego mini-albumu.
Poniżej foteczki, jak to wygląda (nie posiadam "The Grey"):
Komentarze
Prześlij komentarz